Πού ήμουνα; Πού είμαι;

Πού ήμουν; Πού είμαι; / Μπέττυ Δραμισιώτη, Αλέξανδρος Γιαννής / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

Πού ήμουν; Πού είμαι; / Μπέττυ Δραμισιώτη, Αλέξανδρος Γιαννής / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

 

Πριν από λίγες μέρες ο Σύνδεσμος Χορού οργάνωσε στο Εμπρός το παιχνίδι “Πού ήμουνα; Πού είμαι;”.

Κάποιοι θεατές είπαν πως είδαν το παιχνίδι περισσότερο σαν μια performance και  άλλοι πως συγκινήθηκαν με της αίσθηση της κοινότητας που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της βραδιάς.

Η ιδέα προέκυψε όταν ανακαλύψαμε πως είχαμε στα συρτάρια μας VHS από τον καιρό που σπουδάζαμε, από το τέλος δηλαδή της δεκαετίας του 90. Τα βίντεο αυτά μας συγκίνησαν και σκεφτήκαμε πως σήμερα, 15 και παραπάνω χρόνια μετά, έχουν και μια ιστορική αξία. Ρωτώντας κάποιους φίλους είδαμε πως υπάρχει και αλλο υλικό και αποφασίσαμε με κάποιον τρόπο να το αξιοποιήσουμε.

Σκεφτήκαμε λοιπόν στο πλαίσιο του δεκαημέρου με τίτλο ‘Πού είμαστε τώρα’ που οργάνωσε η Κολεκτίβα Ομόνοια στο Εμπρός, και συγκεκριμένα στην κατηγορία δράσεων Μανιφέστα, να συμμετάσχουμε κι εμείς με αυτήν την δράση. Αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε βίντεο ανθρώπων που σπούδασαν χορό κατά τη δεκαετία του ‘90.

Συμμετείχαν η Μαρία Γοργία, Μπέτυ Δραμισιώτη, Αλέξανδρος Γιαννής, Μαριέλα Νέστορα, Μαρία Κολιοπούλου, Γιώργος Μάτσκαρης, Κατερίνα Σκιαδά, Τζένη Αργυρίου, Ελευθερία Λαγουδάκη, Νίκος Καλογεράκης και η Μέντη Μέγα στο συντονισμό και τα βίντεο.

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Μαριέλα Νέστορα / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Μαριέλα Νέστορα / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

Η ιδέα ήταν απλή. Δείχναμε ένα βίντεο διάρκειας 2 με 3 λεπτά και ύστερα όποιος εμφανιζόταν σε αυτό ανέβαινε στη σκηνή όπου ήταν στημένες δύο πινακίδες, μια που έγραφε ΤΟΤΕ και μια ΤΩΡΑ. Όποιος λοιπόν ανέβαινε στη σκηνή περνούσε από την πρώτη πινακίδα και έλεγε δυο λόγια για την εποχή που τραβήχτηκε το βίντεο που είδαμε. Πού ήταν; Τι έκανε; Πώς έβλεπε το μέλλον του; Στη συνέχεια περνούσε στη άλλη πινακίδα και συνέχιζε μιλώντας λίγο για το τώρα. Τί κάνει τόσα χρόνια μετά; Πώς βλέπει τώρα εκείνα τα χρόνια; Τί σκέφτεται για την πορεία του και του σημείο που βρίσκεται τώρα;

Η σκέψη και η επιθυμία μας ήταν να γυρίσουμε λίγο πίσω σε εκείνα τα χρόνια και να προκαλέσουμε έναν στοχασμό για το πέρασμα του χρόνου, την πορεία που παίρνει ο καθένας από εμάς, για τα όνειρα ή τους στόχους με τους οποίους ξεκινά κανείς και για το πού τελικά καταλήγει. Όχι με μια απαισιόδοξη διάθεση, αλλά περισσότερο με μια διάθεση να δούμε τον πλούτο των ερεθισμάτων και των ευκαιριών που δίνει, ή θα μπορούσε να δίνει ο χώρος του χορού αν οι συνθήκες ήταν λίγο πιο ευνοϊκές.

Σίγουρα δε δώσαμε ένα πλήρες δείγμα όλων αυτών των επιλογών, αλλά είδαμε ανθρώπους που σήμερα είναι χορευτές, δάσκαλοι χορού, δάσκαλοι τεχνικής Alexander ή γιόγκα, χορογράφοι που έχουν ομάδες ή δουλεύουν συλλογικά, που σκηνοθετούν, ασχολούνται με την τεχνολογία και την περφόρμανς, με τις πολεμικές τέχνες και άλλα…

Σκεφτήκαμε λοιπόν να δώσουμε συνέχεια στο παιχνίδι αυτό, αφού πρώτα κάνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα σε ανθρώπους που έχουν υλικό vhs ή μετεγραμμένα σε dvd από τη δεκαετία του ΄90 και θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε αυτό.

 

Κάτι που είδαμε στην πορεία είναι πως η φόρμα αυτού του παιχνιδιού εγείρει και κάποια ζητήματα ιστορικού ενδιαφέροντος. Ήταν ξεκάθαρο από πλευράς μας πως δεν επιχειρήθηκε να δοθεί μια εικόνα του χορευτικού τοπίου της δεκαετίας του ΄90, αφού όλοι όσοι εμφανίζονταν στα βίντεο ήταν άγνωστοι τότε στη χορευτική κοινότητα, ώντας ακόμη σπουδαστές χορού.  Παρόλ’αυτά το υλικό που είχαμε στη διάθεσή μας μας έκανε να σκεφτούμε θέματα, όπως το πώς καταγράφονταν οι παραστάσεις των σχολών τότε. Είχαν όλες οι σχολές τις ίδιες δυνατότητας καταγραφής; Είδαμε δηλαδή βίντεο που προέρχονταν από επαγγελματική βιντεοσκόπηση καθώς και βίντεο από ερασιτεχνικές home video κάμερες. Φανταζόμαστε πως θα υπάρχουν πάρα πολλές αντίστοιχες παραστάσεις που δεν καταγράφηκαν ποτέ. Επίσης το υλικό ήταν πολύ διαφορετικό ή άνισο θα μπορούσε να πει κανείς, αφού κάποιες χορογραφίες ήταν γνωστών και πεπειραμένων χορογράφων όπως ο Χάρης Μανταφούνης και άλλες ήταν πρώτες απόπειρες στη χορογραφία ανθρώπων όπως η Μαρία Γοργία και η Μαριέλα Νέστορα.

 

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Νίκος Καλογεράκης, Ελευθερία Λαγουδάκη / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Νίκος Καλογεράκης, Ελευθερία Λαγουδάκη / Φωτό : Μελίνα Μαρκάκη

Οι προβληματισμοί αυτοί μας οδηγήσαν στη σκέψη οτι θα μπορούσαμε όταν κλείσει έναν κύκλος παιχνιδιών ‘Πού ήμουνα; Πού είμαι;’ να κάνουμε μια συζήτηση, με εισηγήσεις κάποιων ανθρώπων, γύρω από τα θέματα ιστορικού ενδιαφέροντος που προέκυψαν μέσα από το παιχνίδι.

 

Ευχαριστούμε θερμά όλους του συμμετέχοντες καθώς και τους θεατές που βρέθηκαν στο Εμπρός εκείνη τη μέρα, 

 

Μαρία Κολιοπούλου, Κατερίνα Σκιαδά, Βάσω Γιαννακοπούλου, Μέντη Μέγα, Τζένη Αργυρίου

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Μαρία Κολιοπούλου / Φωτό: Μελίνα Μαρκάκη

Πού ήμουνα; Πού είμαι; / Μαρία Κολιοπούλου / Φωτό: Μελίνα Μαρκάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: